Vandaag vier ik een heuglijke dag. Precies dertig jaar geleden trad ik in dienst bij Douwe Egberts. Bij de Koninklijke Tabaksfabriek-Koffiebranderijen-Theehandel BV welteverstaan, als assistent projectleider ‘warme dranken’. Ik noemde het liever junior marktonderzoeker koffie.
Ik was er trots op weet ik nog. De aanstellingsbrief heb ik vorige week terugvonden hoewel ik er wel even flink naar moest zoeken. Ergens in mijn achterhoofd wist ik dat het rond deze tijd moest zijn dat die dertig jaar er op moest zitten. Een week of wat geleden belde ik zelfs nog even naar personeelszaken van DE. in Utrecht (aan de Keulsekade) om te vragen of men daar nog de exacte datum indiensttreding zou kunnen opzoeken. Maar dat ging te ver, terug in de tijd bedoel ik. 23 juli 1979.
De Tour de France was dat jaar (op zondag de 22e) net geëindigd, met Bernard Hinault als winnaar. Mooie stoere man was dat, en ook nu schittert hij dagelijks bij de prijsuitreiking op TV. Een evergreen dus. Dit jaar is het niet veel soeps met het Nederlandse wielrennen. Destijds wel. Zoetemelk, Kuiper, Maas, Knetemann dat waren geweldenaars. Hoewel, van Hummel hoeft niet veel meer aan marketing te doen, die staat voor goed op de kaart! De media hebben zich gretig op hem gestort en ik verdenk hem ervan dat ie vroeger al graag wilde opvallen. Hoe ik dat weet? Hij heeft krullen, en jongens met krullen zijn anders. Ik ken heel veel jongens met krullen en die zijn allemaal eigenzinnig, eigenwijs, eigengereid of eigenaardig. Da’s geen oordeel maar een constatering. Vaak hebben ze iets creatiefs over zich (althans degenen die ik ken) en daarmee iets theatraals. Sporters, muzikanten, ondernemers, in die hoek zoek ik ze en zie ik ze vaak. Ik heb geen krullen. En ook nog geen grijze haren, hoewel de eerste tekenen van slijtage zich beginnen te vertonen. Laatst werd ik (van bovenaf) door een camera gefilmd bij kwalitatief onderzoek en toen ontwaarde ik toch een duidelijk kalende kruinplek. Maar ja, wat geeft het. Als je maar lol hebt. Mijn eens eerste baan als assistent projectleider warme dranken had ook met de horeca geassocieerd kunnen worden, of een soepfabrikant of chocolademelk. Het werd koffie en thee. Bij Douwe Egberts al sinds 1753 een begrip.
In 1978, net voor ik me aan de poort meldde, werd Douwe Egberts overgenomen door Consolidated Foods. Het meest gewaardeerde marketing bedrijf zou vanaf dat moment ‘verinternationaliseren’. Dat is niet altijd zonder slag of stoot gegaan. Maar daarover een andere keer. Stilstaan bij 30 jaar brengt me automatisch bij de mentor. Iedere nieuwbakken medewerker krijgt, zoekt of vindt zijn of haar mentor. Zo ook ik. De mijne heette Wolter Keers. Psycholoog en teamleider van de afdeling marktonderzoek waar ik kwam te werken. Een baken van rust, kennis en creativiteit. Shaggie draaiend aan je bureau en nadenkend over ingewikkelde vraagstukken waar we als marktonderzoekers mee te maken kregen. De opkomst van private labels, de prijsafstand met de concurrentie, het DE puntenprogramma en natuurlijk innovatie. Tjonge wat heb ik veel concept- en productonderzoek mogen doen in die korte tijd bij DE. Wolter Keers was meer dan een mentor. Hij was ook kennismanager. Alleen hij managede heel fluïde. Precies zoals het hoort. Met tips en tools, met verhalen en anekdotes. Deed al NIMA-C toen het nog uitgevonden moest worden. Wolter beoordeelde mij al na 100 dagen op 30 oktober. Ik heb ook dat formulier nog. Ik heb Wolter even gegoogeld en gevonden. Hij heeft zijn leven lang bij DE gewerkt, en zit nu in het bestuur van de VGDE. De Vereniging van Gepensioneerden. Kijk een tweede leven kondigt zich aan. Ik moest Wolter maar eens contacten. Immers, ook hij stond aan de wieg van de snelle opmars van MarketResponse. Met Douwe Egberts als een van de klanten van het eerste uur tot op de dag van vandaag. O ja, en krullen had hij ook….toch?
