Aan alle gedrag gaan gedachten vooraf

Wat een contrast kan men ervaren in 2 weken tijd. Vorige week feeststemming en deze week ontvielen mij weer 2 dierbaren. Het zit effe niet mee. Gijs Dirkse (64) overleed 10 februari na een korte slopende ziekte. Ik ontmoette Gijs voor het eerst in het voorjaar van 2006 op een scenario sessie in Apeldoorn voor Agis. Hij was inval moderator en ik begeleider van een strategisch plan. Een soort blind date werd het die ochtend. Een markante verschijning, grote wenkbrauwen, een beetje verwarde haardos, het had zo een professor kunnen zijn, met wie ik die dag een werksessie moest begeleiden. Binnen een paar minuten was ik ‘om’. Hij noemde de RVB van Agis “mannen op de apenrots” of “zilverrug bavianen”. Dat soort beeldspraak hield hij de ganse dag vast. Ik viel voor zijn humor, en in no time werd ik aangetrokken door zijn soms stuntelige maar verschrikkelijk authentieke optreden. Wat ik nog niet durfde deed hij achteloos.

We waren allebei snelle denkers en in de middagpauze, toen de conclusies scherp en bondig op de flip-over moesten komen, waren we een team. Diagnose, analyse, conclusie en actiepunten, in één flow rolde het eruit. Ik was verbluft door de impact die Gijs had door een combinatie van humor en de dingen bij de naam noemen. Onder een biertje na afloop vertelde hij dat zijn specialisatie “moeilijke mannen” was, en vanaf dat moment beschouw ik mij als een van zijn niet betalende coachees. Of hij dat ook zo zag weet ik niet, maar ik voelde me er goed bij. Nadien hebben we op allerlei mogelijke manieren samengewerkt en groeide onze band. Ik was oprecht geïnteresseerd in Gijs, die een complex leven leidde. Hij was psycholoog, domineeszoon en trainer tegelijk, maar ook buitengewoon creatief en inventief. Maar fascinerend was zijn praktische toepassing van kennis. Hij las veel boeken (leiderschap was zijn fascinatie) en kon als geen ander in no time met een kwinkslag een groep (vaak mannen) in de goede richting krijgen. Je moest wel een beetje gek zijn om met zo’n man samen te werken. En dat ben ik. Van de weinige keren dat ik aangeschoten ben geweest, was dat met Gijs, in een restaurant in Zwolle. We lieten ons allebei terug rijden door een chauffeur, naar Stavoren. Maar vreselijk veel plezier en respect hadden we met en voor elkaar. Aan alle gedrag gaan gedachten vooraf. Dat was zijn motto. Zijn interesse om met disfunctionele organisaties c.q. mensen te werken was groot. Maar geen probleem zo bijzonder of hij had er wel een oplossing voor. Ik kon ‘s avonds even een probleempje mailen en dan was er meestal voor half 8 ‘s morgens al weer een reactie.

Gijs en ik hebben elkaar op 15 oktober voor het laatst gezien en gesproken. Hij voelde wel dat hij ziek was maar hoorde dat pas een paar weken later. Tot op het laatst zat de psycholoog in de ontkenningsfase. Hij wilde zo graag werken, nog een seminar organiseren, en zijn carrière netjes afronden. Het pensioen naderde. Volgende week op 16 februari a.s. ga ik hem de laatste eer bewijzen. In Stavoren of all places. Een fantastische man zal Gijs altijd blijven voor mij.

Waarom ik dit zo opschrijf. Omdat vandaag een andere 65-jarige man, onze vriend Teus, gecremeerd is. Een thuiswedstrijd op de Dodeweg, in Leusden. Ook een markant figuur, een levensgenieter, een kleine zelfstandige en een buitengewoon innemend mens. Geen koffie met cake, maar wijn, jus en bier in zijn favoriete restaurant, nearby. Een soort peetvader voor mijn zoon. Geweldig. Onder een van de speeches viel me een inzicht in. Beide mannen zagen de wereld misschien wel vanuit bezorgdheid, maar wuifden dat weg met humor en aanwezigheid. “Leiders zien de wereld met hun gevoel”, schreef Gijs in het boek dat ik voor mijn 50e verjaardag kreeg. Hoe dat boek heet: “Wat leiders drijft” van Kets de Vries. Ik ga het maar weer eens doorlezen. Net als 3 jaar geleden. Oh ja, ook een goede tip is “Nudge“.