In of uit:Big Hairy Audacious Goals
Het moet medio jaren negentig geweest zijn, toen ik naar een American Marketing Conferentie in Chicago ging en daar een creatief personage, een met lange haren en een grote neus, zag en hoorde vertellen over innovatie bij 3M. U weet wel, de fabrikant van de post –it notes. Hij had allerlei voorbeelden van hoe bedrijven zouden moeten denken en handelen, namelijk op basis van creativiteit, loslaten van oude denkbeelden en organiseren van toeval.
Als hulpmiddel voor zijn speech had hij een A4 met allerlei pictogrammetjes gemaakt. Zijn ademloos luisterend publiek mocht er telkens eentje uit kiezen, en daar gaf hij dan een toelichting op. Ik heb dat A4tje jarenlang bewaard, maar op een goede dag was het weg. Helaas. De BHAG , een van de pictogrammen met een onooglijk harige trol ben ik niet vergeten. Zijn verhaal erbij was dat je als bedrijf een groots doel moest definieren. Dat hoefde niet perse een goed doel te zijn ( dat zouden we 15 jaar later wel vaker doen waarschijnlijk) maar het moest vooral groots zijn. Het optreden van deze ‘nar’ heeft me geboeid en regelmatig introduceer ik het concept van de BHAG.
RIO
Zo ook deze week, toen een ik een werksessie met een organisatie in de medische sector moest runnen. Omdat Rio zojuist een BHAG vanjewelste had gedefinieerd (en had binnen gevist) prijkte het logo van RIO op de slides. Een echte BHAG. Het lijkt een onmogelijke opgave, toch ga je er voor, en als je dan wint is het jarenlang Braziliaans carnaval in je bedrijf. In de beschouwingen achteraf lees je altijd hoe het Rio dan toch gelukt is: Brazilie deed al voor de derde keer mee. In successie. En men had geleerd van de fouten uit het verleden.
Leren van fouten uit het verleden, dat is een inverse BHAG zou ik zeggen. Nederland , of Amsterdam, wil meedoen aan 2028. Nog 2 zomer-bids overslaan en dan mogen we het proberen over een jaar of twaalf. Alles of niets. Ik heb daar mijn twijfels bij. Waarom niet nu al voorsorteren op de eerste horde van 2020 (wellicht kan er nog een studiegroep van het Rijk worden ingesteld op dit thema). Of die van 2024. Waarom alleen gaan voor de symboliek van 100 jaar na Amsterdam? Waarom eigenlijk Amsterdam? Sommige doelen leiden tot doelredeneringen. En dan ga je er ook naar handelen. Ik houd daar niet van. De wereld is te bijzonder en te complex om rechtlijnig te handelen.
Stel uw onderneming krijgt te horen dat over een jaar of vijftien de krimp aan de periferie zal toeslaan. Dus stel u zit in chocolade en verneemt van futurologen dat bepaalde chocolade soorten langzaam aan uit het assortiment zullen verdwijnen bij ongewijzigd beleid. Ben u dan blij of juist teleurgesteld? Neemt u dat voor waar aan, of zet het u aan tot actie?
Krimp op de flanken
Ik lees deze week in de krant dat de Nederlandse staat een krimp van 25% van de gemeenten voorspelt over een jaar of 30. Vooral de randen van het land moeten het verduren. Groningen, Zeeland, Limburg. Terwijl de grote agglomeraties zullen groeien. Een massale trek naar de stad is hiervan de oorzaak. Amsterdam als aantrekkende metropool. En dat had ik toevallig net op tegenlicht gezien in september. Een fantastische documentaire (opent in een nieuw venster) over Amsterdam -en niet Rotterdam)- als episch centrum van Nederland in 2020. Kijk als we zo doorgaan, dan Moet Amsterdam zich wel kwalificeren als gastheer voor de Olympische Spelen 2028. Want zij krijgen het domweg in de schoot geworpen!
Heren bestuurders op de flanken onzer natie, laat uw regio niet ondersneeuwen in prognoses die self fulfilling worden. Bekijk het breder. Kijk Europees bijvoorbeeld. Daar liggen de kansen. Hoe ik dat weet? Ik heb deze week met twee prominente Europarlementariers gezeten en gegeten. In Brussel. Wim van de Camp en Corien Wortmann waren zeer goede gastheer en gastvrouw. En de moraal van dat bezoek was dat we als Nederland de kansen moeten pakken die Europa ons gaat bieden. Uitdiepen die Westerschelde. Een mooi groot harig doel ligt voor ons: Rotterdam/Antwerpen als organisator van de OS’28.
