Soms zijn er van die momenten dat je nog precies weet waar je was, als er iets bijzonders gebeurt. De maanlanding, de EK 1988, de invasie in Irak, de aanval op de Twin Towers, ze staan meestal in het geheugen gegrift. De echte Witte Kerst schijnt alweer zo’n 20 jaar geleden te zijn geweest, maar dat weet ik dan weer minder goed.
Wat ik ook heb is dat muziek zich perfect associeert met bijzondere gebeurtenissen. En zo’n moment had ik toen ik startte met deze column. De rest van het gezin is even uithuizig en ik wil mijn Kerst column schrijven. Ik had nog wat flarden van de kersttoespraak van de Koningin opgevangen over nabuurschap, persoonlijke aandacht en echt contact zodat ik gewapend met inspiratie een mooie column kan schrijven als juist op dat moment de telefoon gaat en Nancy, oud P&O medewerkster van MarketResponse, belt met een triest bericht. In een flits dacht ik nog ‘hé Nancy belt’ maar dat moest toch een andere medewerker zijn want haar telefoon is naar iemand anders gegaan. Dat bleek niet zo want het was echt Nancy, die vertelde dat Hanny Dolman, onze voormalig salarisadministrateur, vannacht is overleden. Daar schrik ik van. De regen tikt tegen de ruiten, de sneeuw dooit van het dak, het is triest weer buiten en dan dit. Ik had net de top 2000 opgezet, koffie gepakt om mijn column moment te pakken en dan schakelt mijn brein in een totaal andere stand. Namelijk van herinnering. Hoe kan dat nou? Nog geen 2 jaar geleden heb ik voor haar de afscheidsspeech gehouden. Ze was de eerste pensionaris van MarketResponse. Bijna 65 was ze toen, geboren in juni 1943. Een oorlogskind, geboren op de langste dag, en overleden op bijna de kortste dag van het jaar. De langste dag zeggen de Engelsen, de kortste nacht zeggen de Fransen. What’s in a name? Hanny begon ooit als coupeuse, maakte maatkleding, maar schoolde zich in de zestiger jaren om naar het boekhoudvak. En in 1990 kwam ze in de zakelijke dienstverlening terecht. Eerst bij een telemarketingzuster van MarketResponse, en later bij MarketResponse zelf. Meer dan 12,5 jaar trouwe dienst heeft ze nog gedaan. Gewoon rustig onverstoorbaar doorwerkend. Geen paniek type, maar rustig en gestaag. Een lieve vrouw om mee te werken. Ik ben er sentimenteel van en dat komt door nummer 1976 van de lijst. Day Dream.
Het was een slecht jaar als het gaat om persoonlijke verliezen. Ik doel niet op financiële drama’s die resultaat waren van de crisis, maar het feit dat veel medewerkers van MarketResponse dierbaren zijn verloren dit jaar in vergelijking met vorige jaren. Natuurlijk waren er ook blije momenten met geboortes en trouwerijen of x-jarige huwelijksfeesten, maar de persoonlijke tragiek van het verliezen van een vader of moeder, grootouders of schoonouders, of anderszins dichtbije familie voelden we enorm heftig dit jaar. Ieder zal het op zijn of haar manier verwerken. De komende dagen zijn, met de top 2000 als een doorzichtig gordijn, een mooi referentiekader. Elke plaat blijkt verhalen los te maken. Verhalen als herinnering, verhalen van vreugde en verdriet, van verwondering en verbondenheid. Van snelheid en traagheid. De wetenschap heeft zich inmiddels gestort door de verhalen te duiden en te analyseren. Ik ga maar gewoon muziek consumeren deze Kerst. Dat lijkt me een goede manier van verwerken van al dat nieuws van dit jaar.
