U kent die uitdrukking wel. Een vliegende kraai vangt altijd wat. Afgelopen week mijn 20e Arena sessie gevierd. Een echte business to business sessie met financiële specialisten en kapitaalgoederen investeerders. Ik houd van kapitaalgoederen investeerders. Enerzijds staan ze met de benen in de klei (soms letterlijk als loonwerkers) of in de bouwput (met een cementmolen) en anderzijds moeten ze omgaan met grote bedrijfsinvesteringen die soms jarenlange impact hebben op de bedrijfsvoering. Ik ben kleinzoon van een importeur in groente en fruit, en mijn opa (die in de twintiger jaren nog met een vetkar door de straten van Elburg liep) was zo’n grootinvesteerder. Een groot autopark, grote koelcellen voor bananen, sinaasappels en ander fruit, en een boomgaard in Friesland. Dat verklaart mijn liefde voor dit thema.
De sessie begon met een rondje storytelling. Dat fenomeen van korte anekdotes of verhalen vertellen blijkt een uiterst doeltreffende methode te zijn om je snel naar anderen toe te presenteren. Als opwarmertje gebruik ik weleens de sleutelbos (“leg ‘m op tafel en vertel wat de sleutelbos over je zegt”). Maar daarna gaat het echte werk beginnen. Grote investeerders hebben grote zorgen. Binnen een uur hebben we zoveel verhalen verzameld dat ik de volgende ronde in kan zetten. Duiding van de verhalen. De opdrachtgever is met 22 man sterk vertegenwoordigd. Ademloos heeft men zitten luisteren en nu is het de beurt aan hen om te interpreteren. De investeerders ondertussen hebben even pauze en gaan daarna een advies geven. Ik maak een praatje met een loonwerker. Zijn bedrijf staat in Biddinghuizen, maar hij woont in Elburg. That rings a bell. Ik vertel dat ik er nog even gewoond hebt en check nog even de familie historie. Blijkt de man de hele familie van mijn moeder en opa te kennen. Ik stond perplex toen hij vertelde over de boomgaard in Friesland en hoe hij daar een keer op een late avond in het vakantiehuis terecht kwam midden in de nacht na een bruiloft. Ik stond nog meer perplex. Dit was mijn verhaal van 1979. Precies hetzelfde gedrag, precies dezelfde context. Ook ik kwam van een bruiloft in Groningen, en ging overnachten in dat vakantiehuis. Het schept een band dat vertel ik u.
In de pauze kon ik de eerste betekeniswolkjes optekenen van reacties van medebezoekers. Een dame werkzaam bij Rabo vertelde me dat Kotter de eerste was die de interactie met het publiek aanging, hoewel nog werkend met overhead projector, slides en stiften. Good old times. Maar wel een verademing in vergelijking met een van zijn voorgangers op de conferentie die 250 slides had gepresenteerd en voorgelezen. Tja, dan raak je wel de weg kwijt in de wetenschap.
Het derde deel van de sessie is de confrontatie. De klanten (investeerders) lagen goed op stoom en de discussie was fel. Commercianten worden geleefd door de terreur van de macht die hen vertelt dat ze een paar honderd afspraken moeten doen per jaar, gepland. Investeerders geven aan dat juist de onverwachte bezoeken, ‘ toevallig’ gepland veel meer kunnen opleveren. Zoals deze middag, zei een van de investeerders. Een vliegende kraai vangt altijd wat werd het devies van de middag. Ga er op uit, bezoek je netwerk op onverwachte momenten, en het leven wordt zoveel aangenamer.
Linkedin bracht mij deze week bij DHV. Organisator van het sustainability congres in november. Folkert van der Molen en ik ontmoetten elkaar voor het eerst. We blijken nog geen 2 kilometer van elkaar te wonen en te werken. We woonden vroeger op nog geen 10 kilometer van elkaar, en we gingen naar dezelfde middelbare school. En allebei hebben we een warmtepomp voor ons nieuwe huis aangeschaft. We blijven vliegen!:-)
