Ik ben sinds vorige week een kado rijker. Als onderzoeker die zich richt op het volgen van cultural creatives in Nederland, was ik uitgenodigd door de projectgroep Kabinets Aanpak Duurzaam Ondernemen om deel te nemen aan een diner parlant. Eigenlijk was het een diner pensant maar er werd zo plezant gediscussieerd over het thema duurzaamheid dat ik de eerste aanduiding beter vind passen.
Het projectteam Kabinets Aanpak Duurzame Ontwikkeling functioneert sinds begin 2007. Het is dit kabinet dat serieus werk wil maken van duurzame ontwikkeling. Een hele opgave want verduurzaming ‘regel’ je nu eenmaal niet in 4 jaar. Daar is een lange termijn BHAG voor nodig. BHAG (Big Hairy Audacious Goal) is zo’n kreet die eigenlijk heel goed past bij zo’n duurzaamheids-doelstelling, maar ik moest wel even zoeken naar de juiste context. Op de Urgenda (ook sinds vorig jaar gelanceerd) staan er nog al wat. Deze vond ik wel mooi: “In 2018 zijn alle sportscholen duurzaam, in de zin dat zij gebruik maken van de energie die sporters zelf produceren tijdens het sporten.”
Kijk dat is een mooie BHAG. Ooit bedacht door Jim Collins de goeroe van Built to Last en Good to Great, nog steeds een van mijn helden. De avond werd door de projectgroep KADO georganiseerd op de Queeste in Leusden. Dat ligt zowat naast ons kantoor, de marketing village, en vlak naast het crematorium. What’s in a name. De inleiding werd verzorgd door Bram van de Klundert, directeur/secretaris VROM-raad met als thema: utopisch verlangen. Kern van zijn lezing vond ik dat hij duurzaamheid als leidersverhaal vooral vanuit waarden opgebouwd moet worden en normen op de tweede plaats stelt. Die normen ontstaan vanzelf als je pluriformiteit predikt.
Ik heb mijn visie op het geheel gegeven: Duurzaamheid zit naar mijn idee nog in de fase van untracktable problems. Niet duidelijk is of er een probleem is en wat er aan gedaan zou moeten. In zo’n context gedijen experimenten. Die experimenten moet je dan weer goed volgen om ervan te leren. Deel die ervaringen maximaal, al dan niet in sociale communities, en dan ontstaat er vanzelf beweging. Duurzaamheid is noch iets exclusiefs van overheid, noch van maatschappelijk middenveld, noch van bedrijfsleven. Mijn suggesties: benader duurzaamheidsinitiatieven als open source. De broncode is voor iedereen toegankelijk. De kracht zit in slimme verbindingen tussen overheidsdienaren en burgers en buitenlui. Elk initiatief begint met een gepassioneerd idee van 1 mens. U?
