Dit was mijn week van de professoren. Professoren zijn bijzondere mensen. Na afgelopen dinsdag uitgebreid met 2 professoren kennis gemaakt te hebben is mijn beeld van de wetenschap weer geactualiseerd.
De eerste professor die mij les gaf (en ik was niet de enige) was John Kotter. De management goeroe op het terrein van verandermanagement. Kotter trad het eerste half uur niet echt op. Hij werd, ofschoon present, geïntroduceerd op video. Ik bemerkte een zekere onrust bij mijzelf toen ik na 10 minuten nog steeds naar het dubbele beeldscherm staarde. Uiteindelijk schat ik dat na 25 minuten, de echte aankondiging van de wijze man in kwestie daar was en John Kotter, in levende lijve verscheen. Wat zou hij hebben gedaan het afgelopen half uur, dacht ik? Zou hij achter de schermen naar zichzelf hebben zitten kijken, zou ie stiekem zijn omgelopen en vanachter uit de zaal hebben geobserveerd hoe het publiek (toch een paar honderd man sterk) zou reageren.? Het hield me bezig. De ochtend ging voorbij met beeld en geluid. Kotter is een begenadigd story teller, die een paar mooie anekdotes heeft en een op het oog dunne theorie over leiderschap in verandering aan de hand van videobeelden goed voor het voetlicht weet te brengen.
In de pauze kon ik de eerste betekeniswolkjes optekenen van reacties van medebezoekers. Een dame werkzaam bij Rabo vertelde me dat Kotter de eerste was die de interactie met het publiek aanging, hoewel nog werkend met overhead projector, slides en stiften. Good old times. Maar wel een verademing in vergelijking met een van zijn voorgangers op de conferentie die 250 slides had gepresenteerd en voorgelezen. Tja, dan raak je wel de weg kwijt in de wetenschap.
Kotter’s nieuwe boek gaat over het creëren van urgentie in veranderingen. Ik heb wel een urgentie voor de professor gevonden. Stuur iedere deelnemer van te voren een linkje met de video die je wilt laten zien en vraag direct om eerste reacties. Ga vervolgens – een paar dagen later- in de daadwerkelijke presentatie met elkaar aan de slag over echte problemen. Laat de professor vervolgens becommentariëren op basis van feitelijk ontstane (praktijk)vragen. Grote kans dat de leeropbrengst nog veel groter is en de waardering navenant. En in een korter tijdbestek, want tijd is geld. Wel moet ik zeggen dat het gebruik van overhead projector en stift iets authentieks en aandoenlijks heeft. De eenvoud waarmee complexe zaken helder kunnen en moeten worden voorgesteld is een verademing.
Omdat ik toch het boek mee kreeg ben ik wat eerder weggegaan en had dezelfde middag een groepsconversatie met mw. prof. dr. Betteke van Ruler, over interne communicatie! Dat werd een kringgesprek met grote impact. De toekomst van interne communicatie is ambigue: Al die change trajecten, daar worden zware adviseurs, specialisten of agents voor ingehuurd. Ten koste van de interne communicatie afdeling die alleen nog nodig is voor middelen inzet. En daar helpt geen lieve professor aan. Een mooi onderzoeksvraagstuk voor communicatie professionals in de dop!
