Afgelopen maandag moest ik mij om 10 uur in het centrum van Eindhoven melden bij onze bekende gloeilampenfabrikant. Dat is zelfs voor verstokte autorijders een ongewis en gevaarlijk tijdstip. Er zijn zoveel variabelen die roet in het eten kunnen gooien dat ik me de ellende van verkeersexcuses niet op de hals wilde halen. Ik besloot dat ik met de trein zou gaan. Die keuze is mij ingegeven door recente ervaringen met file rijden die mij, recentelijk nog, vlak voor het zicht van de haven (Nijmegen) noopte om ter onverrichter zake terug te keren. Als je, net als ik, overwegend zakelijk rijdt met een gemiddelde snelheid van 60 km per uur, dan zit je al snel 500 uur per jaar in de auto. Stel je voor. Een kwartaal lang onafgebroken, niet ziek en niet op vakantie, door te brengen in de auto.
Ik ga het nu verder niet over autorijden hebben, maar over de NS. Mijn ervaring van maandag heeft de column gehaald. Het ging zo: om 8.10 uur vertrok ik van mijn huis, om precies om 8.39 uur het perron op te lopen in Amersfoort en de trein naar Utrecht te pakken. Inclusief een kaartje eerste klas (retour) vol tarief a 45 euro, dat ik niet met credit card kon afrekenen, maar dat terzijde. Overigens mij wel aangeboden door de automaat vlakbij de parkeergarage, dus zeer efficiënt. In Utrecht aangekomen spoed ik mij naar perron 11 alwaar ik constateer dat de trein plm. 25 minuten vertraging heeft. Ik twijfel, neem ik koffie of ga ik wachten. Ik loop weer naar boven en mijn oog valt op de kaartverkoopbalie, met 4 hostesses, een slurf waar niemand staat te wachten en ik besluit onbewust. Ik loop naar een van de loketten en spreek de, naar mijn idee, alerte dame achter de balie aan. “Mevrouw”, begin ik, “ik ben zo’n verstokte autorijder die overweegt een kortingskaart te kopen, want daar heb ik weleens iets van gehoord”. Een glimlach toont zich op haar gezicht, ik ben een prospect hoor ik haar denken. Ze legt me kort het principe uit, geeft me folders en ik zeg “doe maa”. 40% korting per treinreis is niet niks. Ik val in de prijzen want er is een aanbieding deze maand. Voor 45 euro ben ik kortingkaartdrager voor het leven. Want ze biedt me het doorlopend abonnement aan. Die 45 euro kwam me bekend voor, had ik die ochtend al eerder op de automaat gezien. Ik wil graag uw foto vroeg ze, en ik toverde zowaar een foto tevoorschijn. Helaas, helaas, ze zag dat die jongeman inmiddels wat ouder was, edoch niet grijs. Doortastend zei ze, “achter u is een fotoautomaat. Voor 5 euro kunt u foto’s maken”.
Ik had geen 5 euro aan muntgeld, maar mocht pinnen en zo ging ik achter het gordijn. Ik werd toegesproken door een stem van het vrouwelijk geslacht die mij allerlei aanwijzingen gaf hoe mijn hoofd in haar ovaal getekend model te stoppen, de oren vrij te houden en de mond dicht. Bij “ja” moest ik op knop 4 drukken. De andere opties ben ik kwijt. Ze bleek niet tevreden, maar ik kreeg een tweede en een derde kans. Tenslotte was het zover, schoot zij mijn beeltenis en kik wam aan de zijkant uit de gleuf rollen. Ik spoedde mij naar de overkant. Mijn alerte balie hostess wachtte me al op, had formulieren klaar liggen en schreef, terwijl ik invulde, mijn naam en geboortedatum simultaan op de achterzijde van de foto. Als een razende verwerkte ze het formulier in de computer en vlak voor het afrekenen zei ze. “Nu nog even uw kaartje graag, want u krijgt van mij al korting op deze eerste reis”. Dat gold niet voor het traject Amersfoort – Utrecht (voor 9 uur geldt de kortingskaart niet) maar wel voor de rest. Ik had € 13,40 bespaard en was trotse bezitter van een kortingskaart. Wat mij betreft mag ze mee met korting op de eerstvolgende reis. “Perron 11 meneer, uw trein staat NU gereed” zei ze, sensitief op de vertrektijd. Geen 25 maar 18 minuten vertraging (ook al 40% minder)!. De hele coupé voor mij alleen. POV. Persoonlijk Openbaar Vervoer. Alsof ik NS’ enige klant was. Heerlijk. Of ik te laat kwam … de wintertijd was net ingegaan …
