Meestal sluimert het een poosje, soms een dag, soms een paar weken, soms maanden. De sluimering waar ik vandaag over schrijf betreft mijn nieuwe bril. Sommige mensen zien een bril als iets modisch en schaffen jaarlijks een nieuw montuur met of zonder nieuwe glazen en dito zonnebril aan. Anderen, en tot die groep behoor ik, ‘doen’ zoiets eenmaal per 5-7 jaar. Ik kan me nog steeds onttrekken aan de verlokking van het laten laseren van mijn ogen, al schijnt dat een trend te zijn. Nee, ik ben van de klassieke aanpak: na meer dan een jaar sluimerend de Eye Wish winkel te hebben ontweken, was het laatst zover.
Op een vrijdagavond ging ik kleding kopen (dat doe ik meestal impulsief als ik toch in het dorp loop), en kon ik vanuit het pashokje de Eye Wish zien. Het was er niet druk, en met fris gekochte overhemden in de tas, liep ik naar binnen. Adviseur met onooglijk dominant zwarte bril kwam op mij af, en vroeg naar mijn gading. “Het is weer zover”, zei ik “het wordt weer tijd voor een nieuwe bril”. Als de adviseur mijn stelling had weersproken was ik waarschijnlijk ter plekke omgedraaid, maar gelukkig kon hij zich voorstellen dat ik aan een nieuwe bril toe was. Eerst de oogmeting want dat was ook al jaren geleden. Voor het eerst geen slechtere ogen, toch prettig als je ouder wordt.
Bij de vitrine waar de categorie modieuze brillen zich etaleert, begon ik met passen. Bril op bril af. Zweet breekt me uit als je jezelf ziet in de spiegel met new looks. Keuzestress ontwikkelt zich en ineens bedenk ik me dat het beter is om anderen er naar te laten kijken, dan ik zelf. Ik zie er zelf toch niets van. Hulpbehoevend kijk ik de winkel rond, en besluit te enquêteren, da’s mijn vak immers. De eerste de beste wachtende vader is uitgesproken in zijn mening: de bril die ik nu op heb staat me goed. De volgende mevrouw knikt meewarig, niet doen. Ik maak een foto met m’n mobiel en krijg in een paar minuten reactie van mijn secretaresse. Wel doen. En zo leidt de wijsheid van de massa mij naar een keuze. Gelukkig mag ik van de adviseur twee brillen mee naar huis nemen. Wat een service!
De andere dag meld ik me om 18.30 uur bij de winkel. Ai, die is dicht. Dat had ik niet verwacht. Gelukkig is mijn kledingzaak wel open! En aangezien ik Sjaak de bedrijfsleider ken, maak ik een praatje en koop en passant een broek en colbertje. Met koffie en een koekje achter de kiezen loop ik om 19 uur de brillenshop in. Inmiddels heb ik bij de kledingzaak al honderden euro’s gespendeerd, heb de korting op de klantkaart staan, en ben nog steeds niet echt in de stemming om een nieuwe bril te kopen. Wat is koopgedrag toch fascinerend. Adviseur opticien verwelkomt mij, als of ik een nieuwe auto kom kopen. Ik kies bewust voor model 1, en samen gaan we de rekening opmaken. Mijn onderhandelingstactiek voor het bedingen van korting werkt maar gedeeltelijk. Ik sleep er een zonnebril uit en Agis betaalt een flink deel van de glazen. Geen idee of ik nu een goedkope of dure bril heb, maar ik zie wel uiteindelijk een adviesprijs van bijna 1500 euro staan. Oef. Cognitieve dissonantie overvalt me. Rationalisatie dus ook. Ik reken uit dat gemiddeld met mijn gebruiksduur van 7 jaar de kosten per dag ook wel weer meevallen …
Onder het nuttigen van een kopje koffie bespreken we de levertijd. Maar een weekje of zo. Dat was inmiddels bijna 2 maanden geleden. Ik heb mijn ‘aankoop’ toch kennelijk weer weten weg te stoppen, maar gisteren was het dan echt zover. Ik loop de brillenwinkel binnen en zie adviseur iemand anders helpen. Tweede adviseur staat ‘achter’ een bril te poetsen. Na een klein minuutje vangt mijn blik die van adviseur die recht boven de brillenbak hangt. “Ik ben hem voor u aan het zoeken meneer…”. Kijk, daar groei je van. Dat is klantoriëntatie ten top. Hoef niets te zeggen, en adviseur weet waarvoor je komt, al is dat ruim 6 weken later. Alles keurig ingepakt, rekening opgemaakt, en de bijdrage van Agis blijkt al geregeld. Ik betaal nog ‘maar’ 990 euro. Voldaan ga ik de winkel uit, met nieuwe bril op. Achter de toonbank van de kledingzaak lacht Sjaak mij toe. Dat zie ik weer scherp. Welk overhemd zal ik nu kopen bij deze bril?
Thuis lees ik op Twitter dat Rob Adolfsen, voorzitter RvB van Agis zijn vertrek aankondigt. Gelukkig geen oorzakelijk verband met de aankoop van mijn bril. Rob, dank voor de samenwerking de afgelopen jaren! Wat begon met Agissimo, eindigt met een Tweet. Dat hadden we ruim vijf jaar geleden niet kunnen voorspellen. Tot ‘ziens’.
