Talent is schaars en dus moet je talent koesteren. Hoe wij dat bij MarketResponse doen? Op allerlei manieren, en een daarvan was om met 2 groepen jongeren die in hun eerste jaar zitten, een eigen leerdoel te bepalen, om vervolgens in 4 korte powersessies van 3 uur tot resultaat te komen.
Afgelopen dinsdag was de finale met een echte extern deskundige (Mario van Hamersveld) in de rol van ‘directeur’. Vreemde ogen dwingen, en onwillekeurig moest ik terugdenken aan mijn eerste grote presentatie bij Douwe Egberts in 1980, nota bene op mijn verjaardag. Het was op de “gouden gang”, zoals dat bij DE destijds nog heette, daar waar de directie burelen waren. Mijn opdracht was om te onderzoeken of een insert van de geschenkengids van DE (u weet wel, daar waar de punten aan besteed worden) in de Libelle of Margriet een positief effect op het merkimago en aankoopgedrag zou hebben. Pracht van een onderzoek waar alle theorieën zo’n beetje samenkwamen. Kennis, attitude gedrag, spitrun testopzet, multivariate analysetechnieken en een mooie presentatie op de overheadprojector. Jawel, mijn baas, Michael Romer, was er vanzelfsprekend ook en vol verve deed ik mijn verhaal. Precies weet ik het niet meer maar ik denk dat ik behoorlijk into detail ging daar waar het ging om antwoorden op vragen uit de vragenlijst. Precies datgene wat we nu niet meer verlangen van onze talenten. Die vraag je direct het antwoord te geven, en de onderbouwing er achter te plaatsen. Ik weet wel dat ik heel trots was; op mijn kleding (pak!) op mijn voorbereiding (gedegen maar zenuwachtig), op het imposante gehoor. 23 Jaar werd ik die dag en presenteerde voor de directie van Douwe Egberts en het reclamebureau. Toch was het niet de eerste keer. Op mijn 21e was ik er ook al eens, alleen toen op de kamer van de directeur om mijn stagerapport toe te lichten. De vraag was toen heel concreet en mijn antwoord navenant. Moet Douwe Egberts in ‘gezonde voeding?’. Het antwoord werd gebaseerd op marktomvang en kansen. Helaas voor DE, mijn marktschatting was dusdanig laag, dat men het geen interessante optie vond. Toch had ik er vrede mee, mijn ‘eigen’ onderzoek had DE behoed voor verkeerde beslissingen.
Vandaag de dag presenteren de jongelingen met bewegende plaatjes en muziek, alles op een stick en de presentatie gaat via beamer. Om jaloers op te worden. Immers alles gaat zoveel sneller dat je de avond voor de finale presentatie nog bijzondere ingevingen kwijt kunt. Mario, onze communicatie manager, onze HR manager en ik lieten ons verrassen. Juweeltjes van presentaties, krachtige verhalen en hier en daar ook een ‘gemiddeld’ verhaal dat nog wat bijgeschaafd moet worden, maar dan komt het ook door de screening. Toch knaagde de dagen er na nog iets aan mij. Ik zocht naar wat ik gemist had en iets anders was dan passie, kwaliteit of relevantie. Op een training voor specialist marktonderzoekers vandaag in Hamburg kwam Mario met het woord dat ik zocht: Ownership. Dat mis ik nog in 95 van de 100 presentaties van jonge en oudere onderzoekers. Ownership maakt dat iets ‘mijn’ is. En daar ben ik naar op zoek bij mensen. Ownership, eigenaarschap, moeilijk vertaalbaar maar voor mij zoiets als “mijn persoonlijke drive, passie, kwaliteit en bezegeling die tot uiting komt in deze column”. 29 Jaar geleden kon ik de slaap niet vatten, want nerveus voor die hele speciale ‘geschenken gids’ presentatie. De geur van de overheadslides van toen prikkelt mijn neus nu ik er weer aan denk. Ownership, daar ga ik maar eens van dromen.
