Een jaar of 15 geleden hadden we een commercieel trainer, Wim geheten, die met een paar prachtige oneliners mijn commerciële toolbox verrijkte. Een daarvan was het woord ‘commusponderen’ en dat ging over aanpak van klantgericht corresponderen. Niet dat we toen nog brieven schreven, maar de kern van de zaak was dat je je lezer in vervoering bracht door een pakkende openingszin te kiezen, sterke beeldtaal te gebruiken en de lezer als het ware meenam in zijn gedachtewereld die jij voor hem of haar verbeeldde. De ander was, ‘beter een einde met pijn, dan pijn zonder einde’.
Ik heb mij na die training met veel plezier als een mug in een nudistenkamp gevoeld. Elke opmerking die ik bij de klant produceerde was vaak raak, lokte reactie uit en gaf mij veel plezier in het ondernemen. Sommige trainingen onthoud je, andere juist helemaal niet. Maar toen we de tips van deze Wim hadden vertaald in een handboek was de lol er een beetje af. Alsof wat je aan papier toevertrouwde ineens voor iedereen verplichte kost werd, en daarmee ook alle effectiviteit verloor. Dat komt vaker voor met kennis en daarom mislukken ook zoveel intranetten, kennisdatabanken en kennismanagement initiatieven. Ik ben daarom voorstander geworden van de theorie van storytelling in kennismanagement. Mensen leven en werken op basis van verhalen. Buren vertellen elkaar nieuwtjes via verhalen (“vorige week 3 inbraken in onze straat, let dus op!”), collega’s wisselen ervaringen uit (“je moet dat probleem zo en zo aanpakken”) en verhalen zijn de nieuwe contentdragers geworden. Ondertussen hebben we met behulp van Wikipedia, Google en Bing nieuwe zoekmachines aangeboden gekregen (gratis!) en wordt het zoeken op onderwerp, tijd, plaats en persoon vergemakkelijkt. De trend wordt om verhalendatabases te bouwen. Van cijfers naar letters wordt het devies.
Deze week ben ik vooral weer met duurzaamheid bezig geweest en daar past de titel van deze column mooi bij. Dit is de week van 9/11 en de week van de dag van de duurzaamheid. Is 9/11 het slot van ‘een einde met pijn’, of heeft de gebeurtenis ook nieuwe perspectieven gegeven? Gisteren ontmoette ik een bijzondere man, Jaap Verheul, en die schreef er een interessant boek over. Hij is Amerika deskundige en ik kreeg alle kans om onze ervaringen als bureau met klanten als Chrysler, 3M en CocaCola in de jaren negentig nog eens te berde te brengen. Woensdag was natuurlijk de dag van de duurzaamheid en hebben we een persbericht naar buiten gebracht over dit thema. Duurzaamheid en pijn zonder einde vind ik wel van toepassing op Econcern. Wat een bizarre ontwikkeling toch weer zo las ik in het FD afgelopen week. Duidelijk is wel dat ondernemen en administreren nog al eens op vijandige voet met elkaar leven. Het verhaal van Hero naar Zero is op deze ‘case’ van toepassing. Jammer, maar er is ook nog zoiets als duurzame integriteit denk ik dan.
Deze week ook nog even bij Llink op bezoek geweest. Deze organisatie draag ik, als lid, een warm hart toe. Afgelopen week heb ik allerlei tips gegeven wat ze kunnen doen om de cultural creatives aan zich te binden. Llink komt er wel, er gloorde optimisme in het gesprek.
Linker vind ik het optimisme dat her en der weer de kop op steekt over aantrekkelijke ‘eco’nomie. Bedrijven worden alweer coulanter met hun personeel en daarom zeg ik altijd tegen de P&O managers: ‘always expect the unexpected’. Tegen medewerkers zeg ik: beter een einde met pijn dan pijn zonder einde. Duurzame herbezinning begint met herijken. De herdenking van 9/11 in New York vindt plaats in de bouwput. Ben jij als medewerker geworteld in je organisatie? Zo niet, find your destination of vind inspiratie in dit gedicht.
