Het leven is net roulette. Je gooit een balletje in de draaischijf en na een paar rondjes valt het balletje op een kleur rood of zwart en een getal. De afgelopen verkiezingsweek zijn weer heel wat miljoenen faites vos jeux gespeeld en hebben we weer een groot aantal winnaars en verliezers kunnen tellen. De croupiers van de NOS harkten de resultaten binnen en dat ging ook al met verve gepaard. Gewapend met touchscreen veegde Herman van der Zandt de resultaten de huiskamers binnen en zorgden de vele twitteraars voor leuk vermaak. Dat wordt het nieuwe televisiekijken. Zeker nu twitter en TV meer gesynchroniseerd zullen worden, ontstaat een nieuwe vorm van collectief tv kijken en becommentariëren. Of het leuker wordt is de vraag, wel veel directer. En daar krijgen sommigen ook last van. Agnes Kant werd een media slachtoffer terwijl Wilders nog net buiten schot bleef, hoewel die zich mag opmaken voor een media offensief van ongekende omvang naarmate 9 juni dichter in beeld komt.
Over roulette gesproken. Een jonge rus Andrey Ternovskiy was het Skypen alweer zat en introduceerde een methode die in Nederland in de jaren tachtig opgang deed als random digit dialling (willekeurig telefoonnummers laten trekken van een gegeven populatie). Het was een methode om willekeurige steekproeven te trekken als er een telefonisch onderzoek moest worden opgezet. Bij MarketResponse waren we daar koplopers in, zeker toen Bert, een van onze whizz kids, ook de zgn. power dial uitvond en de computer al het nodige voorwerk deed.
Nu, 15 jaar later zijn de tijden veranderd, hebben we 6 miljoen mobieltjes, wordt het moeilijker de jeugd te interesseren, en naast off- en online zijn er veel andere mogelijkheden. Toch nog eens even verder gekeken op de chat roulette site en via www.omegle.com lees ik dat ik gewoon random kan chatten met ‘strangers’. Mijn webcam staat uit, maar aangezien ik deze vorm van communicatie nog niet had uitgeprobeerd, ben ik maar gewoon gestart. Ik druk op de knop ‘start conversation’ en sta (anoniem) in verbinding met stranger. Ben benieuwd hoe lang dit goed gaat. Op mijn openingszin ‘hi’ volgt eenzelfde ‘hallo’. Naïef als ik ben vraag ik (weliswaar direct in het Engels) of stranger ook uit Nederland komt. Hij/zij weet niet wat Nederland is en dreigt af te haken. Dan maar mijn naam genoemd. Willem. Stranger blijkt Bamboo te heten. Uit Azië. China wel te verstaan. Gelukkig heb ik mijn eerste ‘haakje’ en schrijf dat ik jaren geleden in Hongkong was. Dat is een voltreffer. Stranger Bamboo gaat terugpraten. Blijkt in Shenzhen te wonen. Dan even naar het weer. Het is daar ‘hot en wet’. Ik geloof stranger en vergewis me ervan dat ik niet op een of andere sex site “hot & wet” zit, door te schrijven dat het hier “cold and chilly, maar sunny is”. Dan over naar de volgende fase. Wat doet stranger for a living. Hij/zij studeert (college) en ambitie is om economie of finance te gaan studeren. Op mijn reactie dat ik marketing heb gestudeerd komt een “that’s great”. Hé, we krijgen zowaar contact. Ik wil weten of stranger me wat interessante topics kan geven. Wel, de huizenprijzen rijzen de rijstpan uit. Crisis ook in China. Op mijn vraag of stranger vaker op Omegle komt, geeft hij/zij aan twee keer per week te chatten. Early adopter? Ik ben benieuwd. Ik ben eigenlijk wel klaar met de conversatie, heb het een keer geprobeerd en wil afsluiten. Ik vraag of stranger nog meer wil weten waarop hij/zij aangeeft weleens verder te willen praten. Want, interessant, moet nu eerst snel zijn/haar huiswerk afmaken, want moeder zit stranger achter de broek. Kijk nu zijn we weer thuis. Het leven is overal hetzelfde. Moeders zitten je constant achter de broek. En dat is maar goed ook, want anders wordt het niks met de discipline. Nu de politici nog eens achter de broek zitten. Wellicht halen ze nog inspiratie uit dit filmpje (http://www.youtube.com/watch?v=tfyyGQxZrAY):
