Een volle week in Schotland levert een aardig beeld op van wat dit land bijzonder maakt en wat niet. Laat ik beginnen met de telecom-perikelen. Ik heb via Vodafone een dagabonnement voor internet in het buitenland afgesloten. Kost een paar centen maar dan heb je ook wat. En aangezien wifi nog niet allover the scottish place is, moet je het doen met telefoonbereik.
De eerste dag ging het al direct mis. Ik had me in de bijrijdersstoel genesteld en de iPad op schoot genomen om lekker te surfen. Het viel me op dat er wel een aanduiding ‘geen service’ in de bovenhoek stond, maar het duurde even voordat ik em doorhad. ‘s Avonds in het hotel geen wifi, dus de volgende dag naar de Vodafone service gebeld. Ik moet zeggen dat ook op zaterdag de telefoon razendsnel werd opgenomen . De technicus, een vrouw, vond me kennelijk een zeur dat ik niet begreep dat het data abonnement dat ik een paar dagen daarvoor had afgesloten het gewoon deed. Maar ik had en heb daar nog steeds geen bewijs van. Toch raar. Je sluit iets af en je moet maar geloven dat het werkt.
Anyhow in de middag had ik plots bereik en deed de 3G oplossing het gewoon. Geweldig natuurlijk. Ik vergat bijna om de omgeving te aanschouwen en ik miste zodoende Loch Ness…. De dagen er na hadden we wifi in de verblijfplaatsen waar we overnachtten. Dat wil zeggen. Als je door de muren heen kwam. We sliepen nl in eeuwenoude kastelen, en toen kenden ze nog geen spouwmuren van kalkzandsteen.
Inmiddels heb ik met de iPad al op diverse vreemde plekken verbinding gemaakt en de iPad bevalt steeds beter. Het kaartlezen is sowieso ideaal dankzij Maps. Maar het mooiste is voor het laatst. Op dit moment zijn we in Angremont park, in zuid schotland ongeveer 25 km van Lockerbie als u dat nog wat zegt. In dit gebied leven alleen schapen maar op de een of andere manier heeft een stel schotten hier een mini bungalow parkje overgenomen . Toen wij aankwamen verontschuldigde de vrouw des parks zich, want pas 10 weken hier bezig. Ik zag de bui al hangen maar het huisje zag er piccobello uit en het ligt naast de kampwinkel. Na geïnstalleerd te zijn bemerkte ik alweer geen bereik op mijn telefoon. 100 meter lopen hielp niets en 200 ook niet. Shit happens.
Ik had al meewarig naar een ouderwetse telefooncel gekeken (daar krijgen ze mij echt niet meer in) en te langen leste aan de beheerster gevraagd of er ook wifi was. Dat was er maar alleen bij haar thuis achter de kampwinkel. Ik zou geluk kunnen hebben . Haar man gaf me een uurtje later het wachtwoord en ik kon aan de slag. Binnen een paar minuten was het raak en ik liep rustig naar de eigen veranda en kon het nieuws weer tot me nemen.
Moraal van dit verhaal. Veel mannen, schat ik, hebben er een nieuwe taak bij op vakantie. Checken of wifi en telecom werken op de vakantiebestemming. Ten tweede: er is een markt voor ANWB soortige telecomhulp. Ten derde: er is een verandering van context nodig om nieuw gedrag te stimuleren. Ik voorzie dat ik binnenkort niet meer de krant lees maar de iPad raadpleeg. Sneller, simpeler en slimmer. Schots en scheef door het nieuws; wat wil een mens nog meer behalve af en toe vakantie.
