Het moet begin jaren 80 geweest zijn. Ik was projectleider bij InterView en uitgenodigd om te komen praten bij Punselie, stroopkoekjes fabrikant, te Gouda. Ik weet niet meer precies wat het onderwerp was, maar het zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met imago onderzoek. Dat was hot in die dagen. Wat ik nog wel weet is dat het een klein fabriekje annex kantoor was in het centrum van Gouda en dat was meer dan 25 geleden ook al uitzonderlijk. Immers zoveel van dat soort ‘urban’ industies, vaak ambachtelijk opgezet, trof je niet aan. In mijn herinnering ruik ik nog wel de geur van de Golden Wonder fabriek in Zwolle, waar ik als jochie op weg naar muziekles steevast langskwam. Op sommige tijden was die geur ondraaglijk en associeerde ik dat met nare muzieklessen. Het kan verkeren.
Enfin, terug naar Punselie. Waarom kom ik daar op? “We only know what we know, when we need to know it” leerde ik van Snowden. Ons geheugen wordt geactiveerd door triggers en dan weten we ineens weer ‘het verhaal’ te reconstrueren. De trigger was het interview met Ronald Punselie in het FD van 18 oktober 2008. Inmiddels 56 jaar, en destijds was hij mijn contactpersoon Ik 25 en hij dus ongeveer 31. Punselie bestaat sinds 1872 (geen waaimerk dus). Ik zie mij nog zo dat fabriekje binnenstappen. Ronald Punselie verwelkomde mij zeer vriendelijk en we startten het gesprek. Natuurlijk was ik nog niet bedreven in het voeren van goede intake gesprekken maar we wisten elkaar wel te beraken. Na afloop kreeg ik een rondleiding, dat wil zeggen, een blik in de fabriek. Punselie stroopkoekjes rolden daar van de band af. Het was zo’n fabriekje dat nostalgie oproept. Authentiek, ambachtelijk, iets bijzonders wat je niet precies onder woorden kunt brengen. Zoals dat gaat kregen bezoekers en ook ik dus een paar samples mee. Veel samples kreeg ik. Mijn schoonmoeder, zelf fervent stroopwafel bakster, kende het merk wel. Punselie had een goede naam.
Ik weet niet meer wat het onderzoek aan uitkomsten bracht. Het was de tijd dat we snel telefonisch onderzoek konden doen met behulp van computer gestuurde vragenlijsten. Uniek voor die tijd. We hadden een standaard model van kennis, attitude en gedragsvragen. Hart van het onderzoek vormde het imago/importantie model, dat in de klanttevredenheidshype later het klantbelang of prioriteitenmatrix ging heten. Met de resultaten in de hand ben ik vast weer teruggeweest naar Punselie. Ik gok erop dat ik heb aanbevolen om de bekendheid te vergroten en het merkimago wat moderner te maken. Dat was 1982.
26 Jaar later, zo lees ik in het FD, bestaat Punselie nog steeds, zij het met een bescheiden omzet van 700.000 euro in 2008, maar het dubbele als verwachting in 2009. Dat laatste komt doordat de fabriek weg gaat uit het centrum van Gouda en verhuist naar Moerkapelle. Dat kan dus een succesverhaal worden. Verkassen en dubbel zo groot groeien. In deze barre tijden. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Punselie in Moerkapelle naam en faam gaat maken. Stroopkoekjes en wafeltjes zijn zo verbonden met Gouda dat die naam en faam best lang op zich kan laten wachten. Ik kan alleen maar zeggen tegen ondernemer Ronald: “ga door met de Punselie story”. Zo’n mooi merk is de moeite van het ondernemen waard.
