U kent dat verschijnsel vast wel. Je denkt net aan iemand en op precies hetzelfde moment gaat de telefoon en zie je zijn of haar naam in je display. “Goh, ik zat net aan je te denken”, zeg je, en dan is het telepathie. Als het je vrouw of kind is waar je dagelijks contact mee hebt is dat nog wel verklaarbaar, maar soms gebeurt het ook met mensen die je al tijden niet gesproken of gezien hebt. Je kunt natuurlijk ook makkelijk toe redeneren naar een dergelijk moment, want wat is ‘precies hetzelfde moment’ eigenlijk? 5 Minuten ervoor of erna, telt dat ook? Afgelopen week heb ik weer flink wat synchrone situaties meegemaakt. Een aantal zal ik delen omdat ik die wel heel bijzonder vond.
In een telefoongesprek met een oud collega, thans werkzaam voor een woningcorporatie, bespraken we de optie om een afstudeerder een seminar van Dave Snowden te laten bezoeken. Collega Ahram participeerde ook in dat gesprek en we waren achter mijn beeldscherm de introductiebrief van de afstudeerder aan het doornemen. Op datzelfde moment kwam een tweet binnen van dezelfde Snowden. Toeval of niet?
Vrijdag jl. ontmoette ik voor de eerste keer van mijn leven Erik van Praag. In eetcafé Willem De Zwijger in Amsterdam. Hij is de schrijver van het boek ‘de aarde heeft koorts’ en hij belde mij een week of wat geleden op, omdat hij meer wilde weten over de cultural creatives. Omdat het niet druk was spotte hij mij snel, even na twaalven het eetcafé binnenlopend. Na een korte kennismaking overviel mij een moment van spirituele bezinning. Deze man had een levensloop net als de man wiens begrafenis ik afgelopen dinsdag had bijgewoond: Gijs Dirkse. Psycholoog, organisatieadviseur, werkzaam in bedrijfsleven en zorg. Ik schatte hun leeftijd als gelijkwaardig en hun karaktertrekken als aards, onverzettelijk en eigenwijs. Met toch wel een grote verwondering reed ik na een uur naar mijn volgende afspraak. Hoe zal dit verder gaan? Is hier een onzichtbare hand in het spel die mij koppelt aan een voor mij nieuw persoon? Wat is nieuw, ik ken de man immers al? Ik weet al wat mij te wachten staat. En is dat wat ik wil? En dan heb ik het niet zozeer over de inhoud alswel over de interactie tussen mij en Erik van Praag als persoon. Ik denk er over na, en zal zijn boek lezen deze week. De aarde heeft koorts. Ik ook een beetje trouwens.
Na een wondere vrijdagmiddag wacht ik ‘s avonds op de val van het kabinet. Tv en pc vechten om de aandacht. De tweets van de politici die ik volg stromen over. Ineens snap ik het. De hoeveelheid prikkels via media is zo groot geworden, dat de kans dat sommige prikkels synchroon gaan lopen, niet denkbeeldig is. De kans op synchroniciteit gaat alleen maar toenemen. Is dat zo? Of neemt in complexiteit de kans op toeval alleen maar af? Ik weet het niet. Om 01.00 uur vind ik het welletjes. Door mijn eigen hoestbuien word ik wakker. Het is 04.00 uur. Toeval? Volgens Marco Derksen in zijn tweet, viel het kabinet om 03.55 uur. Ik neem het zondermeer aan en beloof mezelf dit soort wondere ervaringen vaker op te schrijven.
