Het prettige van deze tijd vind ik dat vakantiegevoel en werk zo vloeiend in elkaar overlopen. Mocht ik vorige week nog schrijven over de perikelen van het Vodafone abonnement op de iPad, deze week is die ellende voorbij omdat het thuis netwerk @home weer onder handbereik is.
Na een paar dagen de oude en gelezen mails weer weggewerkt te hebben, nu ook dankzij de postvak prioriteit van Google, stapte ik donderdag weer in de auto op weg naar Zwolle voor een bespreking over klantgerichtheid in de zorginstelling in Drachten waar ik voor werk. Lokatie: de Toerist. Dat zegt Zwollenaren nog wel iets en mij ook omdat daar mijn roots liggen. Vele anderen zegt het weinig dus vandaar maar even de oude en de nieuwe eigenaar afgebeeld.
Op weg naar Zwolle passeer ik ‘t Harde, en vlak na de afslag ontwaar ik in mijn ooghoek links een groot bord aan de rand van het bos . Sprookjesbos Te Koop staat er . Ik ben verrukt, verbaasd en en verward tegelijk want die plek ken ik. En hoe. Dat bos behoorde mijn opa toe en ik merk aan mezelf dat dat grote verkoopbord iets bij me oproept van verrukking. Het was inderdaad vroeger ons sprookjesbos, maar hoe kan de makelaar dat weten? Jaren geleden is het bos verkocht en ik heb er als erfgenaam zelfs nog een mini bedrag aan overgehouden.
Thuis speur ik de website en het krantenartikel na. De journalist rept over een tragedie omdat het toenmalige huis in het bos gesloopt is, terwijl er nog geen vergunning voor nieuwbouw was afgegeven.De makelaar spreekt over de wens als vader van de gedachte: het moet juist weer een sprookjesbos worden. Ik ben verward en verbaasd. Dit is het bos van mijn jeugd. Hier verbleven we elke zomer een week of twee, meestal aan het eind van de vakantie. Terwijl ik door de weeks vakantiewerk bij mijn opa deed, ging ik in het weekend op de fiets van Zwolle naar ‘t Harde. Het was oprecht een sprookjesbos, waar je zout op de staart van het konijn kon leggen, waar je speurde naar bosbessen en waar je op je buik in de berm kentekens van voorbijrazende auto’s kon noteren.
Ik was verward omdat anderen mijn ‘betekeniswolk’ binnen zijn gedrongen. Dat bos was mijn fantasie en werkelijkheid. Dat gesloopte huis was onze ‘villa’ waar we s’avonds de zandklodders van de benen moesten boenen om naar binnen te mogen, waar de krentenstruiken zo vol hingen, dat je met buikpijn naar bed ging en waar de nachtvogels meer lawaai produceerden dan de auto’s op de A28. Dat bos brandde begin jaren zeventig af, door defensievuur. Dat bos is verkocht omdat het moest vanwege een faillissement. Dat waren de echte tragedies. Dat enorme bord langs de snelweg.. ik haat dat. Too much advertising makes you nervous. Ik wil eigenlijk helemaal niet dat dat bos verkocht wordt, en al zeker niet voor die prijs. die men er voor vraagt. Ik heb het nummer van de makelaar al gebeld, maar niemand kon me nog te woord staan.
Maandag rijd ik er weer langs, en dinsdag ook. Een van die dagen ga ik bellen. Anderhalve ton moet het kosten. Ik moet in gesprek komen. Dit kan ik niet zo maar over mijn kant laten gaan. Ineens dacht ik aan de foto die ik vorige week op vakantie maakte. We aten een broodje in Ullapool, Schotland. Een foto van een klein jochie trof me, de advertising van de fabrikant des te meer. De foto toont de verschillende emotionele stadia van een kind.
Prachtige reclame. Subtiel en met een verhaal. Veel beter dan een schreeuwend bord langs de snelweg….
