De directeur externe betrekkingen van Veilig Verkeer Nederland is exit. Hij reed te hard, en dat werd gefilmd door Peter R de Vries. Benieuwd waar die R trouwens voor staat. Razende Reporter, of Rechtse Rakker. In elk geval was het voor de betrokkene in kwestie een zaak om de eer aan zichzelf te houden en ‘gewoon’ te vertrekken. Interessant was om te lezen dat het bestuur van VVN ‘kennis’ nam van de zaak, deze afkeurde en de man in kwestie verder niet veroordeelde. Althans niet publiekelijk. Wat er in zo’n geval in de bestuurskamers gebeurt is nooit helemaal helder. Maar er zullen ongetwijfeld woorden zijn gevallen in de trant van ‘houd de eer aan jezelf’ of iets van dien aard. Toch knaagt er iets. Want Goos was niet de huidige directeur, er was een interimmer benoemd, en notabene in dezelfde week werd een nieuwe algemeen directeur benoemd en aangekondigd. Wat er knaagt is dat Goos misschien niet het doelwit was, maar dat de interim directeur dat had moeten zijn. Stel je voor. Op de redactie van PR. de Vries wordt er gebrainstormd om weer een ranzig onderwerp op TV te krijgen en een van de medewerkers spoort via het web de directeur op. Eerst nog even gegoogeld op 3VO, want dat was de oude naam van VVN, die nu toch weer VVN heet, en waar Goos directeur was. Misschien dachten de reporters in spé wel dat Goos nog steeds de directeur was. Dan was de smash nog een veel grotere geweest. Maar ja, externe betrekkingen op je visitekaartje doet het ook goed. Dan hoor je veel op de weg te zitten, in de auto.
De macht van de media maakt en breekt reputaties. Goos mag hopen dat hij een goed netwerk heeft, en ‘snel’ weer een nieuwe job heeft. Maar interessanter is dat waarschijnlijk over een week of zo nog maar een enkeling weet wie die man was die door PR de V gefilmd was voor te hard rijden. En waarom filmde PR deze man dan? Ten faveure van PR zelf, de kijkcijfers of vanwege andere duistere redenen.
Vandaag had ik ook een bekeuring op mijn bureau. Iets van 12 kilometer te hard. Ja, ik had net gisteren zitten uitrekenen dat ik per jaar wel zo’n 500 uur in de auto doorbreng, dus dan is er wel een kans dat je een keer te hard rijdt. In eerdere columns schreef ik al eens lovend over de trein. Mijn jaarkaart werd deze maand automatisch verlengd, dat wil zeggen, er is weer een bedrag afgeschreven. Maar gister werd het geen trein. Ik moest weliswaar naar VROM, gelegen naast het CS van Den Haag, daarna naar het Congresgebouw en toen nog naar Amsterdam. Dit soort round trips gaan nog niet lekker met de trein. Zeker als je schema krap is. Dus toch maar weer fikse files getrotseerd
Ik heb gisteren 2 ministers live gezien. Cramer stapte de lift uit, terwijl ik er in ging, en Klink heb ik gezien op het congres “Een Zorg Ontketend”. Ik was daar een van de sprekers en ik moet zeggen, het was (weer) goed georganiseerd. Mijn parallel sessie ging over patiëntgerichte communicatie, en met een volle rondom 10 opstelling, had ik een aandachtig luisterend gehoor. Waar 4 jaar geleden de presentatie over cliëntgericht werken nog wat minzaam werd gevolgd, merk je bij de huidige zorgverleners, veel waardering voor patiëntgerichte communicatie. Hilarisch was mijn verhaal over de foto van mijn gebit (het beeld bespaar ik u), die ik op mijn beeldscherm aan de tandarts liet zien, omdat zijn internetverbinding er uit lag. Dankzij de nieuwe communicatie middelen wordt de patiënt steeds alerter en completer. Een van de deelnemers had het over expert patients, waar in het buitenland al met waardering over gesproken wordt als bron van informatie. Vooral de chronisch zieken lopen hier in voorop (vanzelfsprekend). Patiëntgericht communiceren tenslotte was ook het thema van het verhaal dat ik deze week hoorde over een customer service manager van een orthopedische schoenensite. Hij had maar liefst zes en een half uur met zijn cliënt aan de telefoon ‘gehangen’ om hem te helpen. Kijk dat is nog eens liefde voor de cliënt: een rood oor maar wel een tevreden klant.
